وقتیچشم‌ها را می‌بندی، طوفان بهیک نوای عمیق و خفه تبدیل می‌شود که فکرها را به آرامش می‌رساند. ارتعاشاتپایین وپیوسته مثل نفس‌های سنگین زمین،اضطراب را بهیک نقطه آرام فشرده می‌کنند.این صدا مانندیادگاری‌های قدیمیاست که در دلاین شهر نهفته‌اند،یادآور قدرت و سکوت همزمان. بعداز روزهایپر جنگ،این منظره صوتی فضایی برای بازیابی تنفس درونیایجاد می‌کند، جایی که طوفان بیرون فقطیک حالت تأملی عمیقاست.