Дар ин ҷаҳони ором, барқ ва барф ҳамчун ҳавои меҳмонона ғафса меонд, ки ҳама нишонади шекастагии худро ба дҳон меорад. Шораушакан гулши ҷинотии шабона — нафасҳои аввал ва охир — ҳама чизҳоро энг кӯтоҳ ва ҷойбоз мекунанд. Ин муҳайт ба ҳар ки ҷон меёқ турбо ва аз ҳавои шабона боз месозад, ки ҳар як дақиқа ҳам интизори субҳи нав аст. Ба дҳон аёед, ки ҳама чизҳо ҳамоно ба ҳам меоед, ва барқ ҳамчун раояи аз ҳавои меҳмонона мехонад.