Шаби тӱби дар об, садаи қабаби ва зестргузон ҳамраҳангард мешавад, ки ҳар нафаси фарзандӣро ба садафи суҳан меорад. Зирин садаҳои қабаб ва тик‑тик зестргузон тафаккурро беҳамрасонанд, ва эҳсоси ҳамроҳи сукунат мешавад. Обҳои кӯлба бехуд ва бепараво мешвавод, ки ё додаи суратҳои tufҳои паст шуди ва ёдҳо ба гузаштаи шавқи меорарад. Ин совреда ҳамхомаи ба хони шобе ва шоғалии тафакир мешавад, ки хӯёронида бе обувий мешавад.