Pencereye vuran yağmur, trenin düzenli ritmiyle birleşerek zihindeki dağınıklığı yavaşça tek bir sakin çizgide toplar. Gündüze kalmış yıldızlar gibi hafif melankolik ama huzurlu bir boşluk açar; Uludağ’a uzayan sabah yolculuğunda insanı kendisiyle baş başa bırakır. Uykuya hazırlanırken telefonu bir kenara koyup dinlersen, günün acelesi camın dışında kalır ve içine yumuşak bir dinginlik yerleşir.