Нури охирини субҳ роҳи кӯҳнаи Бохтарро аз паноҳгоҳи туман нишон медиҳад. Қадамҳои сабук дар барф ва баргҳои хушк ба хотираи сафарҳои кӯҳна меандозанд, дар ҳоле ки овози дарёи наздик фикрҳои парокандаро ба як нуқтаи ором ҷамъ мекунад. Садои асп, ки аз дур мегузарад, эҳсоси қадимӣ ва бозгаштро ба миён меорад; ин лаҳза барои хобидан, нафаскашӣ ё оғози оромонаи як кор мувофиқ аст.