De stille pas van houtsnellen op een bed van havergras in de schemer legt een zachte rust in de ogen. Elke afsplaat is een ademtocht van de aarde, alsof het veld pulseert na een wijze wandeling door het veluvelduis. De kille blaas van de ochtendwind fluistert herinneringen van vroegere paden die je ooit wachtten, terwijl een verre stroomjes ademt alsof hij ook klaarstaat om je hart te leiden. Je lichaam ontbleekt langzaam, alsof je zelf een kaars bent die de schemer niet meer hoeft te vellen.