Een late ochtend in de Utrechtse stadswijk, waar de zware lucht van de onweiding zacht wordt door het zachte, zilveren luchten van de klokken. De diepe bas van de tempelklokken klopt als een ademende hartslag, terwijl de hogere tonen als regendruppels op bladeren klinken. Een fluistering van wind door de bomen en een lichte, dreven regval vormen een zacht kussen rondom de klanken. Dit is een landschap voor de adem die langzaam en dieper wordt, alsof de storm buiten en de rust binnen elkaar vinde