De regen strelt het dak van je wagon terwijl je door de natuur van Suriname trekt, ver weg van alledaagse geluiden. Een dieke, warme aardse toon kleurt de nacht als brandende kolen — het ene moment net zo vertrouwd als de stem van een oma die bij het haar vastzit. Geef je over aan de slaap die deze klanken zo vriendelijk aanbieden, alsof de aarde zelf jouw adem komt verzorgen. De afstanden langs de weg worden zacht, de druk van de dag sluipt weg, en je zweeft tussen het bestaan en het dromen.