Στην παραμυθία της ψύχρης νύχτας, ο ήσυχος κραυγός του λοακά του ξυπνάει σαν να το χτυπάει ένα κρύο βραχιόλαδο πάνω στο σηκωμένο νερό. Τα χρώματα των κρεκερέων φωνάζουν με χαμηλή ένταση, ενώ το ψιθύρι της βότσας και το κρούσιμο του ξηρού βράτους προσπαθεί να προκαλείσει μια ήρεμη σκήνη για το βραδινό ύπνο. Η θαρρούμενη φωνή του λοακά και τα θρασώδη κροκώματα της βράτου δημιουργούν ένα όνειρο‑όπως ψυχρό, που ενθαρρύνει τον ακροατή να κλείσει τα μάτια.