Gözlerini kapattığında zaman yavaşlar; balmumundan damlayan bir saat gibi, her an eriyerek genişler. Derinlerden gelen uğultu, omuzlarındaki yorgunluğu alır ve onu toprağa, köklere, bir çocukluğun sıcaklığına bırakır. Kulağına fısıldanan kadim bir mırıltı, zihni dolduran düzinelerce düşünceyi tek bir noktada toplar ve ansızın berraklık gelir. Uzaktan çalan tapınak çanları, kalbe ince bir merhem olur; nefes alır, bırakır, yeniden başlar.