وقتی چشم‌هایتان را می‌بندید، نواک عمیقِ طوفان در پس‌زمینه مثل شمعی در باد، ذهن‌تان را به سکوتی عمیق می‌برد. نفس‌های آهسته‌ی باد در میان کوچه‌های سنگیِ شیراز، مانند شعری خاموش، به‌آرامی استرس‌های روزانه را می‌شاند. این صدا فضایی امن و رحم‌آور ایجاد می‌کند، گویی در قلبِ طوفان پنهان شده‌اید. ذهن‌تان از همه‌ی شلوغی‌ها آزاد می‌شود و به حالتی می‌رسید که حتی در وسطِ رعد و برق، آرامش کامل می‌یابید.