وقتی چشم‌ها را می‌بندی، زمین زیرت قلب می‌زند — ضربان عمیقِ ستاره‌ی زمین، گرم و باستانی، ذهن پراکنده‌ات را به یک نقطه‌ی آرام هدایت می‌کند. صدای خفیف حرکت قطار در دوردست، مانند نی‌نظام آرامش‌بخش، تو را به خیابان‌های شبانهٔ طبرز برمی‌گرداند و استرس را به آرامی محو می‌کند. لایه‌های نازم گایا و زمینِ اثیری، فضایی می‌سازند که انگار در خوابی گرم زیر خاک می‌خوابی — محافظت‌شده، سبک، رها. این صوت، آرامش عمیق‌تر از خواب را می‌آورد؛ بدنت سبک می‌شود و ذهنت بالاخره می‌تواند نفس بکشد.