Кога затвораш очите, пепелната топлина на утринската светлина се превртува низ мислите ти како мек ветер над камените на стариот град. Длабокиот резонанс на магијата го држи душата тивко, додека далечни духови — како сенки што патуваат низ планинските валии — ја допираат периферијата на твојот ум. Бурата надвор те остава да го најдеш вдихот во срцето, како препознавање на нешто старо и познато. Се враќаш во себе — почист, потивко, како првото светло што го погодува водата пред изгрев.