در سکوت شبِ شهر تهران، شمع‌هایی بر لبه‌ی یک آبِ آرام روشن می‌شوند و نفسِ زمین را بازگو می‌کنند. نسیمِ ملایمِ دریاچه‌ای دور، که با صدای خروشِ آرامِ خود، بر خاطراتِ شب‌های سومَلِ ما می‌وزد، سرنوشت را آرام می‌نماید. تنالی از صدای نفسِ زیرِ آب، گویی زمین در آغوشِ آب می‌چرخد و درون را به سکوتِ عمیقی فرو می‌برد. این منظره‌ی خاموش و مینیمالیستی، چراغی است برای خوابِ آرامش‌بخشِ بعدازظهرِ تابستانیِ تهران.