وقتی چشمتان را ببندید، صدای جیغ‌های شبانه‌ی خزران و نوی‌های کرم‌ها در تاریکی مهربان گم می‌شوند، گویی طبیعت گیلان آغوش باز کرده تا خستگی روز را بپوشاند. وحله‌های قورباغه‌های نزدیک آب، مانند ضربانِ آرامِ دل، نفس‌های فکرهای پراکنده را به یک نکته‌ی ساکت می‌کشند. موج‌های خزرِ آرام، به‌مانند نفسِ عمیقِ دریای کهن، تنفسِ روح را عمیق‌تر می‌سازند و مانع از رویاپردازی می‌شوند. در این لحظه، شما نه در اتاق خود، بلکه در أفقِ کهنِ گیلان، به خوابِ عمیق و بی‌دریغ می‌روید.