زیرِ سطحِ آب، نفسی عمیق و بی‌پایان همچنان می‌نَفَسَد —این نفس، ذهنِپُرپراش را رها کرده و آن را به سوی سکوتِ بی‌انتها می‌برد. نَفَسِ آرامِ دریا،چون دستی مهربان برپیشانی‌ات نشسته که سنگینیِ روزها راازت می‌کَشَد. دراین فضا، وقتیچشم‌هایت را می‌بندی، خوابی آرام و عمیق به تو هدایت می‌شود — خوابی که فقط در نورِ خاموشِ ستاره‌ها شکل می‌گیرد.