В миготливата тишина меѓу дрвјата на Поливскиот канјон, сонливиот период на птиците и далечината на синтеза создаваат мека површина на зборови што не се говорат. Топлината на акустичната струна се меша со длабината на подводното дишање, отворајќи простор за длабоко дишање и раствитување на секоја мисл. Оваа золота нишка го одзема времето, оставувајќи го умот тих и отворен како вечерта над Тетово.