Saatlerce Adana'nın yağmur altındaki demiryollarını izlerken, içimde bir hikâye kuruyor. Pencerenin dibinden süzülen yağmur damlaları, trenin ritmik çatlaklarıyla buluştuğunda, uykuya dalma sinyonu oluşuyor. Derin nefesler alırken, uzaklardan gelen o hafif mavi ışık, gözlerimi kapatıp da gördüm. Bu mekân, sadece bir ses değil, belki de uykumun en tatlı müziği.