اگر چشمت را ببندی و این صوت را گوش کنی، حس خواهی کرد که در میانهٔ طوفانی ساکن و یخ‌زده قدم می‌زنی، اما در عمق سینه‌ات آتیشی کوچک هنوز می‌سوزد. دم‌دم‌های عمیق طوفان — مثل وزش بادی از دوردست — افکار پراکنده‌ات را به یک نقطهٔ آرام هدایت می‌کنند. سپس جادوی پنهان این صحنه، گرمایی است که از عمق دل می‌آید و استرس را محو می‌کند. این صحنه شبیه آن لحظه‌ست که بعد از یک روز طولانی، بالاخره به خانه برمی‌گردی و روی مبل نشسته، با یک فنجان چای داغ دستت. فقط لحظه‌ی حال ماندنی می‌شود.