برف می‌بارد روی مسیرهای بازمانده، قدم‌های آرام در حالی که از رودخانه‌های زیرخاکی می‌گذرد، صدای زلزله‌ای ملایم در میانهٔ شب را به یاد می‌آورد. باد شدید که از دل قله‌ها می‌وزد، با زنگ‌های بامبویی همراهی می‌شود که گویی از فراز رویاها می‌تراشد. این صداهای یخ‌زده و بی‌پایان، فضای ذهن را در هنگام تمرین تنفس عمیق می‌گشایند، همان‌گونه که یک راه‌پیمای بی‌صدا در دل شب‌های زمستانی قرار دارد. صدای قلب‌های ساکن در اینجا، همراه با آرامش شتری درونی است که در هر نفس عمیق، تازه می‌شود. این لایه‌های صدا، تمرراوحی