Κλείνοντας τα μάτια, η ψυχή σου καταδύεται σε μια γαλήνη που δεν έχει ονόμα. Η φωνή των βατόπουδων δημιουργεί έναν ατμοσφαιρικό θόλο ηρεμίας, σαν να χαμηλώνει ένα καλύμμα πάνω από την πόλη και τα πάντα ξεχνούνται. Οι ακρίδες προσθέτουν ένα λεπτό στίχο που ζωγραφίζει την ατμοσφαιρία μιας θερινής παράκιας νύχτας. Αυτό το τοπίο ηχεί σαν μια αυθεντική στιγμή αποψεύσεως στην οποία η ψυχή ανακαλεί την ήρεμη κατάσταση πριν τον ύπνο.