เมื่อคุณห่อหูแล้วปิดตาลงคลื่นทีละคล้ำบนชายหาดเป็นเสียงหัวเราะอันนิ่งของมหาสมุตรที่คลึ้มคลอยมาก่อนอาทิตย์ขึ้นความนิ่งจากคลื่นนี้ยุติยุลย์ใจให้ละเลยจากการต่อสสารแรงของวันมาปีศาร์สไตล์ฝั่งไทยพาคุณเดินเทียมสายตามหาความหมายใหม่ๆจนกระทั่งหัวใจสงบลงเหมือนฟังเสียงดนตรีของดาวพราวที่อัญเฉยลงบนผิวน้ำคุณจะรู้สึกเหมือนถูกถูกหยือนออกไปนอกจากลมฉันใจของเมืองเพื่อค้นพบสักส่วนของตนเองที่ยังเหลือมาลงกับธรรมชาติ