To nie jest dźwięk — to cisza, która oddycha. Głęboki szum wiatru przesuwającego się przez korony drzew splata się z delikatnym szmerem odległego strumienia, tworząc coś w rodzaju mgły słyszalnej — miękkiej, wszechobecnej, otulającej. Kiedy umysł próbuje sięgnąć po cokolwiek, napotyka tylko gładką pustkę wypełnioną wodą i powietrzem. To miejsce, gdzie myśli zwalniają, rozpuszczają się w nocnym powietrzu i znikają — zostaje tylko przestrzeń, spokojna jak lustro wody odbijającej gwiazdy.