Дар пахтаки кӯҳсори Тоҷикистон, ҳавои равшан ва осмон беабр, палаҳии рӯз ба роҳ мондааст. Овозҳои парандаҳои кӯҳсор, аз қабили садои мушак ва сурудҳои мулоими парандаҳои хурд, байни бурги дарахтони нахл ва сияб як оҳанги осоишбахш месозанд. Нафоси тӯлонӣ ва мулоим, дар якҷоягӣ садои дурдаи чашмаи кӯҳсор, ба сар ва бадан оромӣ мебахшад ва ба медитация кумак мекунад. Ин манзараи пурнамо ва осон, барои шахсе ки мехоҳад дар табиати поки Тоҷикистон нафас кашад ва ба осойиш биёяд, мувофиқ аст.