Κλείνεις τα μάτια και ακούς τα αργά κύματα να χτυπούν απαλά την ακτή — ένας ήχος που τριγυρώνει τη διανοήσου με ζέστη και λυπημέρη. Το αργά ανάσα του νερού σου καθαρίζει τις σκέψεις, σαν να πλέεις αργά σε έναν ωκεανό που δεν έχει χρόνο. Αυτό το σκηνικό σου θυμίζει μια μέρα στη Θεσσαλονίκη, όταν ο ήλιος κρυώνει απ'το νερό και η ψυχή σου βρίσκει μια χαραδία για ξεκούραση. Δεν είναι ούτε χαρά ούτε θλίψη — είναι η γαλήνια σιγή μεταξύ δύο αντιλήψεων, όπου η ζέστη συγχέεται με το αλμυρό.