با بستن چشم، تو در سکوتی عمیق و برفی غرق می‌شوی که استرس روزانه را به یک خاطرهٔ دور تبدیل می‌کند. صدای ارواحی که در اطراف خود می‌پیچد، ذهن پراکنده‌ات را به یک نقطهٔ آرام می‌کشد و به تو اجازه می‌دهد دوباره نفس بکشی. لرزهٔ عمیق معبد، مثل یک نبض پنهان، به جانت حرارتی ملایم می‌دهد و به تو امکان می‌دهد در آرامش شب تبریز به خودت بازگردی. این صدا، همان لحظهٔ آرامش است که بعد از یک روز طولانی کار، به تو می‌آید تا ذهنت را خلأ کنی.