ในช่วงเที่ยงของฝนตกหนัก ๆ ที่สวนน้ำใต้เมฆมงกhorn หยดฝนจิบจาละมวลลงสู่น้ำลงในบ่อเก่า ๆ และได้รับการดูดยีงไปกับความลึกทองแดมของลำธารที่ห่อหุ้มกระทบกับหยดน้ำลงบนก้อยเซลูลูส เสียงฝนจะค่อย ๆ หดหายลงในความเงียบของความหายาโศกนั้น พร้อมกับเสียงปีนไม่หยุดของธงหยอดน้ำและฝูงปลาทะเลที่เคลื่อนที่อ่อนโยนภายใต้ผิวน้ำ ปราชญ์ของความสงบซึ่งลงมาอยู่กับการหายใจของธรรมชาติที่สอดใสไปกับการหายใจของผู้หายใจในขณะที่ฝนกำลังตก