وقتی چشم‌هات را می‌بندی، صدای جمرِ یخ‌زده در غروب طلا، کال یک آویختن آرام در دل زمستان تبریز، افکار پراکنده‌ت را به یک نکته‌ی soupçon جمع می‌کند. نویزِ پایینِ باس، مانند نفسِ عمیقِ کوه، تنهِ تو را به سکونی می‌اندازد که تنها در کنار آتشِ کوچکی ممکن است. لایه‌ی تِربِ سبک، چون پیری از نسیم بر شیشه‌ی منجمد، حسِ امیدِ نوین را در میان یخ‌ها زنده نگه می‌دارد. این صحنه، تو را برای آغازِ یک شبِ پرانرژی و خلاقیت‌انگیز، با اطمینانِ دل می‌سازد.