وقتی چشم‌هایتان را می‌بندید، شعله‌های آتش نمی‌سوزند — خوان می‌کنند، مثل نفس‌هایی که بین دل و عمقِ فضا جای می‌گیرند. اینجا، هر نفس عمیق، جایی می‌سازد که ذهن شلوغِ روزها آرام می‌خورد و به حالتی تبدیل می‌شود که هر فکری مکانِ خودش را پیدا می‌کند. شعله‌های پایین آتش، دست‌هایی آرام روی شانه‌هایتانند که اجازه می‌دهند تکانه‌های ناگفته‌ی روزها آرام شوند. وقتی نفس و آتش به هم می‌رسند، سکوت چیزی می‌شود که استرس را به یاد نمی‌اندازد و به شما می‌آموزد که در این لحظه، زنده هستید.