هنگامی که چشم‌ها را می‌بندید، صدای بم ضربان قلب در سکوتی دوردست طنین می‌افکند و ذهن پراکنده را به نقطه‌ای آرام و متمرکز فرا می‌خواند. ناقوس‌های معبد از اعماق تاریکی، همچون نیایشی بی‌کلام، لرزشی ژرف و پایدار در سینه می‌نشاند و هر اندوه روز را در لایه‌های زیرین صدا حل می‌کند. پژواک فلز در غار، تصویر فضایی بی‌انتها می‌سازد که مرز میان درون و بیرون را از میان برمی‌دارد. این فضا برای لحظه‌هایی ساخته شده که پس از روزی طولانی نیاز دارید تنفس را آهسته‌تر کنید و در سکوتی پرصلابت، دوباره خود را بیابید.