Sa gabi ng Maragusan, ang mga tulaan ay sumisikot-sikot, at ang init ng apoy ay nagsisilbing bituin sa panliligaya. Ang malumog na awit ng apoy ay humahalo sa malambot na jingle ng mga temple na banga, na parang sumasayaw sa hangin ng gabi. Ang bilis-bilis ng puso ay parang paunawa sa lakas ng isang tao na naghahanda para sa susunod na araw. Narito, ang pag-aaral ay hindi lamang trabaho — ito'y isang anyo ng pananampalataya, na patuloy na nahahapak ng apoy at ng mga pangarap.