Ang malamig na gabi sa Baguio ay naghapapawi sa pamamagitan ng himagsikan mong tinig. Ang mga himpapawid na usapan mula sa malalalim na anino ay parang naghuli ng mga alaala, habang ang malamlam na janta ay patuloy na nakatuwa. Sa loob at labas, ang mga miyakla'y nagsisilbing sandata para sa mga kaluluwa. Ang gabi ay parang isang maikli, mainit na yakap ng isang matanda pang nagmumura sa iyo. Ang hangin ay parang dumadala ng mga sabay-sabay na tula, hinahaya mong bumaba ang lahat ng paggalang.