De lucht voelt nat aan, alsof de wereld ademt terwijl de ochtend zachtjes infaadt. Een lage klok klopt in de verte, alsof het hart van de aarde zijn ritme terugvindt, terwijl dunne trillingen over het water en de blaadjes dansend sporen. Je zit stil, maar niet stil — want elke ademhaling voelt als een golf die zichzelf laat draaien. De ochtend begint niet met haast, maar met een traag verlichte die zich door al het leven heensleept. Je laat los, één adem, één klok, één wolk...