بارانِ نازک بر روی برگ‌ها می‌تابد، چون نفسِ صبحِ خاموش. رعدِ دور در دامنِ کوهها گم می‌شود، ذهن را به سکتی عمیق می‌کشاند. صدای چوبِ خشک، مانند قدم‌هایِ نهفته‌ی طبیعت، تمرکز را تثبیت می‌کند. این لحظه، ملاقاتِ خود با طبیعت است، بی‌واسطه و پاک. | نازک باران په پانه کې مینځل، په شپه موږ په خپلو پام وړ. لوی رعد په غرونو کې غایب شي، ذهن ته یوه ژور خاموشي راپورته کوي. خشک وېشه د طبیعت پام وړ اوینه، تمرکز ته یوه استواری ورکوي. دا لحظه، ذاتي ملاقات طبیعت سره ده، بلا واسطه او پاک.