وقتی باران شب اولی بر گسته‌های خشک تپه‌های بلخ می‌بارد، صدای باد دور با زنگ‌های نرم معبدی که از باد می‌آید، در هم می‌آمیزد. رعدهای کوتاه و دور زیر لایه لایه این زنگ‌ها می‌آیند، به اندازه‌ای که تو را در لحظه نگه دارند بدون آنکه نفس عمیق مدیتیشن تو را بشکنند. هر زنگ نرم، صدای پاس نمازهای کهن از تپه‌های مزار شریف است، که دور تو را می‌پیچد و با هر نفس عمیق و آرام که می‌کشی، آرامش بیشتری به تو می‌دهد. صدای آرام باران بر برگ‌های خشک و بوم باد دور، فضایی را برایت باز می‌کنند که تمام افکارت را رها کنی،