وقتی چشمان‌تان را می‌بندید، نفس عمیق اقیانوس در «نفس دریا» گویی بر سینه‌تان می‌نشیند و هر تنشی را به آرامی می‌شوید. موج‌های ریز «موج‌های کوچک» مانند لمسِ ملایم بر پوست، افکار پراکنده را به یک نقطه‌ی ساکت جمع می‌کنند. صدای مرغ‌های آب در دوری، حسِ هم‌سویی با طبیعت را تداعی می‌کند، در حالی که صدای چیم‌های بادی مانند یادآوریِ لطیف، لحظه را به یک مراسم کوچک تبدیل می‌کند. این منظره‌ی صوتی، پس از یک روز شلوغ در تهران، به شما فضایی می‌دهد تا نفس بکشید، رها شوید و به خوابی عمیق و شیرین بروید.