در سحرگاهی که نسیم بر فراز چنگارهای اصفهان می‌وزد، صدای آرام باد مانند نغمه‌ای از اشعار سعدی در گوش‌های خستگی‌ناپذیر می‌نشینَد. باد لطیف بر چوبه‌های بادگیر می‌چرخد و با صدای ژرف خود، مانند رودخانه‌ی زاینده‌درود، اندیشه‌ها را آرام می‌نماید. با صدای تپش آرام باد و نغمه‌ی آرام فضای کیهان، احساسی از آرامش و نوعدوستی در وجود پرورش می‌یابد. این لحظه، مانند لحظه‌ای در حیاط یک خانه‌ی قدیمی در کوچه‌های کهنه‌ی اصفهان، زمانی که پس از شب‌بیداری طولانی، با آرامش به روز جدیدی می‌نگرید.