در سکوتِ یخ‌بسته‌ی کوہستان، صدای زنگ‌های کهنه‌مدرسه‌مانند از تهِ دره برمی‌خیزد — عمیق، ماندگار، و بی‌وقفه. نویزِ نازک باران بر روی سنگ‌های دیرینه، مانند نفسِ زمین در خواب، ذهن را از گره‌گشایی رها می‌کند. هر ضربه‌ی هارمونیک کاسه‌خوانی، موجی از آرامش می‌فرستد که پوست را می‌لرزاند و درونی را تسکین می‌دهد. در این شپه‌ی منجمد، تنفس با طبیعت یک‌جا می‌شود و pensées پراکنده در یک نقطه‌ی ساکن تجمیع می‌گردند. برای لحظه‌هایی که دل می‌خواهد تنها با کوه‌ها و کهن‌سالی بماند.