Isarado mo ang mata at damitin ang lamig — ngunit sa loob, init ang nakatagoy. Ang mga huni malapit sa iyó ay parang mga tinig ng mga taong mahal mo, lumalapit at nagmamalasakit nang hindi siya nangangailangan ng salita. Ang apoy na humihinga sa likuran ay parang ang daigdig na nagpapaanudan ka na okay ka lang. Ang nostalgia dito ay hindi nagdadagul — nagbibigay ng tiwala at kapayapaan. Para sa sinumang nangangailangan ng tahanan sa gitna ng lamig.