Günəşin son şüaları dağların arxasına çəkiləndə, zehninizdəki bütün gurultu yavaş-yavaş əriyir. Məbəd zənglərinin dərin bassı sinənizdəki gərginliyi yerə qoyur, hər bir harmonik isə ağlınıza yayılan sakitliyin dalğasını bir az da uzağa aparır. Sanki Günəş qürubu ilə gecə arasındakı o sehrli fasilədə dayanmısınız — nə düşünürsünüz, nə də darıxırsınız, sadəcə varsınız. Uzun bir gündən sonra bu məkan sizə qapını yumşaq bağlamağa və növbəti səhərə hazırlaşmağa icazə verir.