Κλείνοντας τα μάτια, ο δρόμος γίνεται παράδεισος της συνείδησης — μια βαθιά, αναπνεύσιμη σιωπή που ανοίγει τον χρόνο σε γαλανό χώρο. Η πρωινή αναγέννηση διαπερνά το σώμα σαν δροσιά πάνω στο Κρήτη, αφήνοντας πίσω κάθε σκιά ανησυχίας. Είναι η ακριβής στιγμή που η ψυχή ανακαλύπτει τον δικό της αργό ρυθμό, ήσυχη και ακλόνητη σαν το φως που ανεβαίνει αργά πάνω στα βουνά.