در این صبحِ دیرهنگام، ریزه‌بارانِ روی برگ‌ها فکرهای پراکنده را آرام‌آرام جمع می‌کند و برای شروع یک کار خلاقانه، انرژیِ آرام و مطمئنی می‌سازد. رعدِ دور، مثل خاطره‌ای قدیمی از دامنه‌های سهند، به لحظه عمق می‌دهد و غمِ ملایمِ دلتنگی را به تمرکز تبدیل می‌کند. بادِ کوهستان از میان صداها می‌گذرد و حسِ حرکت را بی‌آنکه آرامش را بشکند، بیدار نگه می‌دارد. کنار پنجره‌ای رو به باغ بنشینید، به پروژه‌ای ناتمام فکر کنید و با قلبی سبک‌تر، دوباره آغاز کنید.