وقتی چشم‌هات رو ببندی، حس می‌کنی توی باغی سنگ‌فرش ایرانی قدم می‌زنی که صدای پرندگانش مثل نفس‌های آرام باغبان قدیمی می‌خوره. آوای جنگلکِ باغ آرام ذهنات رو آروم می‌کنه و فکرهای پراکنده رو یه نقطه‌ی آرامش تویی تمرکز می‌کنه. این صدا مثل شبستانه‌ی یه شب تابستانی خشک اهوازه — هوا شفاف، آسمان پر از ستاره، و دنیا آروم و ساکت. یه لحظه برای خودت، بیرون از شور و هیجان روز، فقط تنفس و صدای طبیعت.