Вақте чашмонатонро мебандед, пичирҳои нарм мисли шамоли субҳи дур аз кӯҳҳои Фарғона ба гӯш мерасанд ва фикрро аз сарди берун ба гармии дарун мекашанд. Овози модар ва падар дар миёни ин пичирҳо мисли дастархони гарме ҳастанд, ки дилро аз ташвиш озод мекунанд ва ҳисси амниятро дар зимистони Хуҷанд зинда месозанд. Оташи хомӯш ва садои паррандагони дур субҳро ба хона наздик мекунанд, то оромиш дар қалб мисли чойи гарм паҳн шавад ва шаби дароз бо субҳи ором ба поён расад.