Gözlerini kap ettiğinde, Osmanlı saraylerinin dış mâri'sında süzülen hafif bir rüzgâr gibi akıcı bir sükûnet hissedersin. Organın yumuşak akoru, zamanın geçişini durdururken zihnin karanlık köşelerine yumuşak bir ışık batıyor. Çizgisel rüzgar sesleri, akıcı bir melankoli içinde bulunduğunda bile kendini yeniden keşfetmen için bir pusula gibi hissettirir. Bu sessizlik, bir öğle molasında bir kahve koltuğunda otururken, düşüncelerin dağılmasını sağlayan bir sakinlik katar.