Sa tengahin ng ulan, ang tren ay naghihilig sa mga bintana ng gabi, habang ang ulan ay nagsasalita nang may gabi ng mga lapis. Ang malalim na apoy ng tren, hinahati ng malambot na hangin, ay sumasalamin sa malawakang tubig sa lupa. Ang gitna’y isang maluman-loob na tagumpay — ang ulan ay nagsisilbing alpas, at ang tren ay parang tahanan sa gitna ng gabi. In the heart of the rain, the train hums a quiet lullaby beside the window, its steady rhythm cradled by the gentle hush of falling water. Rai