چشم‌هات رو ببند و حس کن مثل یه راز کوچیک در برفِ زمستانِ شهر پیچ می‌خوری — وزشِ خفه‌ی زبون توی هوا شناوره و یه گرمای درونی می‌سازه، مثل آتشی زیرِ خاکستر. صدای خفه‌ی پدر از دوردست می‌آد و استرس رو آروم آروم می‌شکافه، یه حس عمق و امنیت بهت می‌ده. این صدا برای اون لحظه‌ایه که بعد از یه روز طولانی، داری نفس عمیق می‌کشی و به خودت پیدا می‌کشی.