با غلق چشم، تو در دودی عظیم فرو می‌ری که فکرات پراکنده‌ات را به آرامشی ساکت تبدیل می‌کند و دل را پاک می‌سازد. نفش پایدار باد در ستون‌های پایه، مانند نفس‌های عمیق یک میدان باز، آهیستگی را در خود جای می‌دهد. این صدا شبیه آن لحظه‌ست که بعد از یک روز طولانی کار، روی گلدسته‌ی خانه نشسته و دنیا را از نو می‌بینی. نوفه‌ی پایین و جاروی برگ‌ها با هم نقشی می‌کشند که اعصابت را آرام می‌کند و به تو قدرت می‌دهد که خودت را بازسازی کنی.