فضایی گرم و بی‌کرانه، مثل لحظه‌ای که خورشید پشت کوه‌های مرند غروب می‌کند و آسمان به رنگ شراب می‌شود. صدای زنگ‌های معبد در دوردست، ذهن پرالتهاب را آرام می‌کند و ضربان قلب را با ریتم کائنات هم‌نوا می‌سازد. لایه‌های درخشان فضایی و نغمهٔ فلوت، خاطره‌ای از کودکی‌های کنار حیاط قدیمی را زنده می‌کنند، جایی که نسیم عصر، بوی نان داغ و آواز پرنده‌ها را با خود می‌آورد. این ترکیب، سکوت درون را عمیق‌تر می‌کند و به شما اجازه می‌دهد تا در میانهٔ روزهای شلوغ تبریز، لحظه‌ای از زمان را از آنِ خود کنید.