Дар пӯшидани чашм, додаи садои ҳаво як рахти дуд аст, ки тасаллатҳои рӯзонаро аз дили хориҷ мекунад ва сукунати моҳиятро бармеангезад. Баҳри зудгоҳии бахшидаи гулзор, шуморо ба қарори покӣ оварда расонида, ки ҳаёти рӯзонаро аз ҷиҳати дилнишин тафовут медиҳад. Ин лаҳза як ҷойи саховат барои рӯҳи шумост, ки дар он ҳисси қудрат ва эҳтиром ба вуҷуд меояд.